Voor programmeurs

Oleg Lysenko biedt als solist diverse programma’s aan, maar werkt ook continu aan verrassende producties met kunstenaars uit andere disciplines.
Hieronder treft u de programma’s aan waar hij nu mee bezig is.
Neem gerust contact met Oleg op, ook als u specifieke wensen heeft.
Contact en boekingen via:
info@oleglysenko.com
of telefoon: 0031-(0)613591523

100 jaar Russische revolutie: Isaak Babel-verhalen van de ‘Rode Ruiterij’ – Koenraad Tinel

 

Isaak Babels Rode Ruiterij in beeld en muziek op Festival Het Betere Boek in Gent d.d. 14.10.2017

Koenraad Tinel en Oleg Lysenko ontmoetten elkaar voor de eerste keer bij een optreden met de Nederlandse dichter/beeldend kunstenaar Armando in Amsterdam.  Zij speelden na de Armando-performance een voorstelling met Stefan Brijs in Oostende: http://www.vrijstaat-o.be/stefan-brijs-koenraad-tinel/ in de periode van samenwerking tussen Koenraad en Stefan rond een sociaal – artistiek project in Genk en de voorbereiding van het boek Verhalen van het Pajottenland (Uitgeverij Atlas Contact). Daarna kwam een voorstelling met Stefan Hertmans en diens gelauwerde Oorlog en Terpentijn. Daaruit ontstond de voorstelling Muziek voor de overtocht waarin de drie kunstenaars elk gestalte gaven aan ‘hun’ oorlog: WOI (Stefan Hertmans), WOII (Koenraad Tinel), de oorlog in Oekraïne doorweven met de spanningen tussen Rusland en Nederland (Oleg Lysenko). De memorabele première daarvan vond plaats in Flagey, als eerste voorstelling na de lockdown in Brussel na de aanslagen.
 
Koenraad Tinel is, hoewel beeldend kunstenaar, zeer actief op de theaterscène. Zijn eerste grote voorstelling was de theatermonoloog Scheisseimer, een productie van HET PALEIS. De voorstelling was gebaseerd op de gelijknamige graphic novel, uitgegeven bij Lannoo. Bij deze voorstelling werden de tekeningen uit het boek groot op scherm geprojecteerd terwijl Koenraad Tinel het verhaal van de twee jaar durende vlucht naar Duitsland en terug tijdens WOII, samen met zijn ouders en kleine zusje, vertelde aan de hand van de tekeningen, ondersteund door liederen en pianospel. Een voorstelling die hij in alle Vlaamse theaterhuizen bracht en in Franstalige versie in Brussel.
Ooit schilderde hij ook telkens bij het begin van de theatervoorstelling LARF van Josse De Pauw en Peter Vermeersch de indrukwekkende openingsscène op een doek van 9 op 6 meter, een performance die bij de toeschouwers in het geheugen is gebrand. https://www.youtube.com/watch?v=T-A_iHGEZ6w
 
 
De nieuwe Babel/ Rode Ruiterij-voorstelling is de vrucht van een jarenlange fascinatie bij Koenraad Tinel voor het werk van Isaak Babel.
Hij heeft zich de sfeer en content van de verhalen doorheen de jaren zo eigen gemaakt dat hij ze liefst ook zelf voordraagt, wat de emotionele impact van de voorstelling verhevigt en waarmee hij weer aansluit bij zijn allereerste theatermonoloog.
Voor Oleg Lysenko is de literatuur van deze in Oekraïne geboren schrijver als thuiskomen, de muziek die hij brengt evoceert zowel de Russische ziel als de joodse stem in de verhalen van Isaac Babel, doorspekt met propaganda muziek en weemoedige kozakkenliederen.
De voorstelling is opgebouwd rond het eerste en laatste verhaal uit de cyclus Verhalen van de Rode Ruiterij.
De première vond plaats op Het Betere Boek dat 14 oktober 2017 in het teken van Rusland stond.
Omdat de periode 2018/2019 honderd jaar Russische revolutie herdenkt zijn de verhalen van Isaak Babel in hun onsterfelijke grootheid weer razend actueel.

In het spoor van de Russische ziel – Peter d’Hamecourt

Peter d’Hamecourt

In het spoor van de Russische ziel

Door de eeuwen heen is de westerse wereld druk in de weer om te proberen het grote, onherbergzame Rusland in het oosten van het Europese continent te begrijpen. Rusland daarentegen lijkt zich door de geschiedenis heen wel prettig te voelen in de rol van de onbegrepene en draagt niets bij aan het oplossen van het raadsel. De geschiedenis heeft geleerd dat er geen uitzicht is op het doorbreken van grenzen die beide werelden dichterbij elkaar brengen.

Je hoeft er de grote Russische schrijvers als Dostojevski en Toergenjev maar op na te lezen om te begrijpen waarom; Russen begrijpen zichzelf niet. Dostojevski reist naar Europa en bewondert de cultuur, de vooruitgang en de dynamiek van de westerse samenleving, maar vooral dat laatste boezemt hem ook angst in. Hij vlucht uiteindelijk in de gedachte dat een Russisch isolement toch het veiligst is. Het behoud van de klassenmaatschappij waar de onderliggende klasse het geluk pas verdient in de hemel. Tsaar en de orhodoxe kerk leiden het volk naar het geluk in het hiernamaals.
Toergenjev daarentegen ziet dat het westerse model het enige middel is om Rusland te verlossen van zijn conservatieve wortels. Net als Dostojevski houdt hij van Rusland waar hij de ongerepte natuur met hartstocht beschrijft. Dostojevski houdt zich niet bezig met natuurbeschrijvingen. Hij is voortdurend in de weer zijn eigen utopische Rusland te scheppen. In tegenstelling tot Dostojevski heeft Toergenjev compassie met de Russische mens die hij met liefde beschrijft waar Dostojevski zijn landgenoten schildert in een voortdurende staat van extremisme, in karakter, in denken.
Dostojevski wil ons doen geloven dat het Russische volk een uitverkoren volk is. Toergenjev blijft dichter bij de werkelijkheid. Zijn karakters zijn echte mensen van vlees en bloed die een westerling kan herkennen. Dostojevski laat ons een Rusland na dat we vandaag herkennen in de wijze waarop de Russische leiders, de kerk en de elite zich gedragen. Toergenjev legde het hoofd uiteindelijk neer in het door hem bewonderde Europa. Zijn erfenis is het Rusland van de hoop.
Wat vertelt ons dat allemaal, deze boodschap van de Russische literatuur?
Het heeft geen zin te proberen Rusland te begrijpen zolang Russen zelf ronddolen als vreemden in hun eigen onmetelijke land. Wat we kunnen doen is verhalen vertellen over Russen en hun leven. Verhalen die voortkomen uit mijn leven onder de Russen voor meer dan dertig jaar. Het bruisende leven in de metropolen als Moskou en Sint Petersburg, maar ook in mijn dorp Ignatevskoje dat weggedoken ligt in een van de mooiste provincies van Rusland, Kaloega.
Natuurlijk duiken we met die verhalen ook de geschiedenis in, want als geen ander land op het Europese continent is geschiedenis niet gerelateerd aan het verleden, maar aan het heden. Bij al die verhalen hoort muziek die de Russische sfeer onderstreept. Hoewel de Russische cultuur tot late bloei kwam, pas goed in de negentiende eeuw, overspoelde het de wereld met de prachtige composities van beroemde componisten. De literaire scheppingsdrang kende geen grenzen en de creatieve tijd van de theaterproducenten was bloedstollend in drama, ballet en opera. Door de aderen van Oleg Lysenko stroomt het Slavische bloed dat nodig is om de Russische muziek te vertolken zoals hun scheppers het hebben bedoeld. Samen duiken Oleg en ik een avond lang in het spoor van de Russische ziel, een fenomeen dat door veel Russen wordt gekoesterd als veilige schuilplaats tegen een buitenwereld die ‘ons maar niet wil begrijpen’.

De Sneeuwstorm van Alexandr Poesjkin – Hans Boland

Hans Boland

Oleg Lysenko en Hans Boland presenteren: DE SNEEUWSTORM van ALEXANDR POESJKIN Het is 1812, Napoleon staat op het punt Rusland binnen te vallen. Zonder enige notie van het dreigende gevaar zijn Masja, een lief meisje van zeventien, en Vladimir, een jonge vaandrig met verlof, wanhopig verliefd. Een huwelijk zit er niet in, want zij is rijk en hij arm. Zij besluiten stiekem te trouwen en ervandoor te gaan. Een sneeuwstorm gooit roet in het eten… Alexandr Poesjkin (1799-1837) is zonder meer de primus inter pares van de grote Russische klassieke schrijvers. Hij wordt tot op de dag van vandaag massaal door alle Russen in de leeftijd van vier tot over de honderd op handen gedragen. Poesjkin is met geen enkele van zijn collega’s te vergelijken, sterker nog, zowel met zijn werk als met zijn persoon vormt hij een verbluffend contrast met de groten na hem: Gogol, Toergenjev, Dostojevski, Tolstoi en Tsjechov. Bij hen zoeken wij als niet-Russen naarstig naar de Russische ziel, bij Poesjkin niet, of veel minder. Poesjkin lijkt de lichtvoetigheid zelve en wordt niet voor niets altijd en eeuwig vergeleken met Mozart. Zijn stijl is puntig en bondig. Zijn geest is doortrokken van westerse waarden: vrijheid van de individu, onafhankelijk denken, democratische idealen. Hoewel Poesjkin hoofdzakelijk poëzie schreef, is hij ook in zijn proza onovertroffen. De combinatie van vaart, spanning en humor zorgt voor een vertellerskunst die haar gelijke niet kent. Maar wat Poesjkin vooral zo bijzonder maakt is het diepe menselijke gevoel, zonder enige sentimentaliteit maar ook zonder enige reserve, dat uit al zijn werk spreekt. In een duo-voorstelling van een uur brengen Hans Boland en Oleg Lysenko Poesjkins magnifieke korte verhaal ‘De sneeuwstorn’. Boland heeft het complete verzamelde werk van Poesjkin vertaald, waarvoor hij in 2015 werd onderscheiden met de Martinus Nijhoff Prijs, de belangrijkste onderscheiding voor literair vertalers; ook geldt hij als een zeer bekwaam voordrachtskunstenaar. Lysenko is een virtuoos accordeonist (conservatoria van Kyïv en Rotterdam) en heeft een voorliefde voor discipline-overschrijdende projecten waarin literatuur en muziek elkaar aanvullen en in elkaar overvloeien; voor ‘De sneeuwstorm’ heeft hij zich vooral laten inspireren door de ‘muzikale illustraties’ die de bekende componist Georgi Sviridov (1915-1998) in 1975 bij Poesjkins verhaal schreef. Oleg speelt er eigen transcripties van ‘De sneeuwstorm’suite op de bayan. https://www.youtube.com/watch?v=xhDxTdxQJfI

Muziek voor de Overtocht – Stefan Hertmans

 

‘Muziek voor de Overtocht’ is een bijzondere voorstelling op de grens van beeldende kunst, muziek en literatuur. Met AKO-literatuurprijswinnaar Stefan Hertmans en zijn ‘Oorlog en terpentijn’, beeldend kunstenaar Koenraad Tinel en Oleg Lysenko als muzikant. Een cross-over waarbij Stefan Hertmans voordraagt uit zijn indrukwekkende boek ‘Oorlog en Terpentijn’, Koenraad Tinel live tekent, met projectie op een groot scherm, en Oleg op de bayan speelt.

De zaal kijkt ademloos toe. Een prachtige combinatie: de rustige dictie van Hertmans, de melancholische muziek en de witte vellen waarop steeds weer de mooiste tekeningen verschijnen. Mocht dit een eenmalige voorstelling zijn, dan is dat zonde: het trio zou er gewoon het land mee in kunnen, zo bijzonder is het!
Volkskrant 16-11- 2014

Hieronder een video-opname van de première in Flagey, Brussel:
https://vimeo.com/164696224